วันนี้ขณะขับรถพายายหนูนา ไปเล่นที่ห้องเด็ก ที่ฟิตเนส แอบคิดเพลินๆ ถึงควาล้มเหลวในอดีตที่ทำให้ชีวิตดีขึ้น เคยผิดหวังกันไหมคะ เคยทำอะไรแล้วไม่สำเร็จอย่างที่หวังไหม ชีวิตช่วงที่แปรเปลี่ยนที่สุดเกิดตอนประมาณ ม.สองคะ ตอนนั้นแอบรัก ผช. คนหนึ่ง มุ้งมิ้งฟุ้งฟิ้ง ฮีทำท่าเหมือนจะเล่นด้วย นั่งมองตา เปิดเทอมยังแวะมาบอกว่า คิดถึง แหม กรูก็นี่เลยคะ ฝันละเมอไปไกล ชอบกรูเหมือนกันสินะ นู้นนี่นั้น ช่วงนั้นอินเลิฟมาก หมากัดยังยิ้มให้หมา ลั่นล้าน่ารัก แต่โดนหักอกคะ เขาประกาศดังเปรี้ยงว่า ไม่ได้ชอบเรา คิดไปเอง หลงตัวเอง แร๊ง! นรกมาก ตกสวรรค์ น้ำตาแตก แย่ขนาดจะคิดสั้นเป็นรายวันเลยทีเดียว ทำมิวสิคนางเอกมาก เดินตากฝนร้องไห้ ทุกครั้งที่ฝนตก ฟ้าร้องไห้กับกรูใช่ไหม ฮือๆ ดีที่มีความรักของคุณนายแม่คอยปกป้องคะ เวลาคิดน้อยๆ อยากติสแตก อยากไปโลกอื่น มองแม่แล้วบอกกับตัวเองว่า แม่จะต้องเสียใจมากๆที่เราจากไป. ก็เปลี่ยนความทุกข์เป็นพลังคะ ตอนนั้นไม่เก่งภาษาอังกฤษเลย ลอกตลอด แต่คนที่ชอบ ฮีเรียนเก่ง ก็เลยจะลบคำสบประมาท ตอนนั้นขอเงินพ่อสามหมื่นไปเรียนภาษาอังกฤษที่สิงค์โปร์ เป็นคอร์สสั้นๆ โทรไปเอง ติดต่อแล้วก็จองเองเลย แม่ตะลึง คือสิบห้าปีนี่ไม่เคยไปนอนที่ไหนไกลจากแม่ นอกจากเข้าค่ายคะ กลับมาก็ขยัน อยากเอาชนะคนที่หาว่าเราโง่ให้ได้ ก็สอบเอเอฟเอส แม่งสอบติดด้วยคะ ตอนไปสอบขนาดครูสอนภาษาอังกฤษแกมาที่หน้าห้อง ยังปลอบว่าอย่าคาดหวังมาก โหยยย ดูผิดกรูจริงๆคะ555 ช่วงนั้นไปเรียนภาษากับครูฝรั่งอย่างบ้าคลั่ง บอกตัวเองว่าสักวันจะเก่งภาษาอังกฤษให้ได่้ แม้ดูห่างไกลมาก จากอีเด็กติด ร ต้องสอบซ่อม ฝันสูงลิบ แต่คนเราต้องมีฝันคะ ไปเม็กซิโกกลับมา ก็เปลี่ยนจากอีเด็กหลังห้องเป็นอีเด็กหน้าห้อง และหน้าเสาธง เชิดหน้าชูตาครูมาก มาสายครูฝ่ายปกครองยังไม่ตีเลยอะคะ แกแค่แซวว่า ยังปรับตัวกับเวลาประเทศไทยไม่ได้สินะ ช่วงนั้นย้าย รร.ม.ปลายใหม่ มีความฝันว่าจะต้องเอ็นติดแน่ๆ. แต่เอ็นไม่ติดคะ เศร้ามากๆ นรกมากๆ รอบที่สอง อายมากเวลาใครถามว่าเรียนที่ไหน เอ็นไม่ติด ชีวิตไม่ได้ล่มสลายนะคะ บางทีมันมีหนทางที่ได้ขีดเขียนไว้ให้บรรจบแบบนั้น แต่กรูยังเศร้าอยู่ดี เสียเซลไปชั่วขณะหนึ่ง. วันที่ไปสมัคร ม.กรุงเทพ วันนั้นคิวยาวมาก รอจนเหงือกบาน หายใจทางคีบ พะงาบๆ ร้อนโครต อาจารย์ฝ่ายวิทยาลัยนานาชาติ หรือแผนอินเตอร์ ก็ป่าวประกาศเรียกลูกค้า. เรียนไม่ยากหรอก ค่าเรียนเท่ากัน แถวไม่มีเลย. ปีนั้นเป็นปีที่สามที่เขาเปิดแผนนี้ ไปก็ไปวะ กรูร้อนแหละ อยากจบอินเตอร์ เรียนสี่ปี ยากชิบหายเลยคะ ฮาๆ. จากห้าสิบกว่าคน. ตอนจบเหลือสิบคน. เราได้เกียรตินิยมอันดับสอง แบบลุ้นจนไส้ติ่งจะแตก ฮาๆ ต้องขอบคุณอีรักครั้งแรก ที่หักอกกรูซะแหลก เลยได้กอบแรงใจฮึดขึ้นสู้ จริงๆว่าจะผอมสวยประชดมันนะ แต่ทำงัยก็ไม่ผอมเพรียว. เรื่องสวยนี่แล้วใหญ่ สมัยนั้นไม่มีสวยเกาหลี แม่งเด็กภูธรมากๆ ผมเสมอติ่งหูเป๊ะ.จมูกบาน ตาตี่ ดำแดดเพราะอยากผอมจึงไปว่ายน้ำ. นอกจากไม่ผอม ยังอ้วนล้ำดำอีก 555 เลยตัดประเด็นสวยกระชากใจมัน เป็นเก่งกระแทกซี่โครงดีกว่า ตอนที่จบมาก็ยังรู้สึกเสียใจที่ไม่ใช่เด็ก ม.ดังๆของรัฐบาล. จนวันนี้ถึงได้รู้สึกดีที่ไม่ได้จบ รร.รัฐบาล ดีที่เรียนอินเตอร์เพราะได้ใช้ภาษาอังกฤษในชีวิตจริง. ทุกวันนี้ก็ยังสอนลูกฝรั่งที่บ้าน ออกเสียงภาษาอังกฤษ ด้วยวิชา phoneticที่เรียนมา และทำตัวเป็นดิกชั่นนารี่ให้สามีฝรั่งด้วยคะ พอมาคิดไปเรื่อย. บางทีก็รู้สึกว่าบางที เวลาที่เราล้มจนจุกและเจ็บ. มันก็ทำให้เราเปลี่ยนตัวเองไปได้ในทางที่ทำให้เรายังแปลกใจ....ยังจำได้ดี วันนึงตอนเย็นๆ พี่ชายเด็ก นักเรียน รร.ฝรั่ง สอนเอบีซี...พอท่องถึงซี พี่กลับไปถามที่ตัวเอ แล้วตัวเองก็ตอบไม่ได้ว่านี่มันอักษรขอมอะไร เป็นภาพที่ติดตาเพราะโดนเขกกะโหลกและโดนล้อจนโต ว่าน้องสาวที่ท่องเอบีซีไม่ได้ เดี๋ยวนี้พูดภาษาอังกฤษสำเนียงไทยปรื้อเชียว. 5555 ชีวิตที่แย่ที่สุดแล้ว....ผ่านไปแล้วก็จะดีขึ้นเอง อาจจะไม่ใช่ว่ามันเจ็บน้อยลง แต่เราแข็งแรงพอที่จะไม่ยอมให้มันทำให้เราเจ็บ วันหนึ่งเราจะขอบใจตัวเองที่คิดยาวๆ ที่ไม่ด่วนดร่ามาลาโลกไป สู้ให้ถึงที่สุดคะ ไฟล์ทติ้ง

edit @ 5 Sep 2014 04:40:17 by mummyengland

Comment

Comment:

Tweet