จริงๆ ไม่ได้เขียนในบล็อกมานานเพราะไปเขียนในแฟนเพจ ที่facebook ซะบ่อย แต่มันก็อบออกมาลงที่นี่ไม่ได้ ไอ้จะแค็ปหน้าจอมาลง ก็แฮะๆ ทำไม่เป็นอีก 5555 แต่วันนี้มาเปลี่ยนบรรยากาศกันบ้าง เผื่อยังมีคนส่องที่บล็อกเราบ้าง
   ตอนนี้หนูนาอายุสองขวบเก้าเดือนแล้วนะคะ พูดเยอะ พูดมากและมีรักแรกแล้วนะ ฮิ้วววว ตามไปดูหน้าทะเล้นของเด็กตาโตได้ที่เฟสบุ๊คนะคะ วันนี้มาเม้าท์เรื่องของแม่ดีกว่า นินทาตัวเอง ไม่ต้องพึ่งคนอื่นคะ 555 อัตตาหิ อัตโนนาโถ เขียนถูกไหววะคะเนี้ย ดูแล้วแปลกๆ 555 
   เรื่องของเรื่องคือ มีคนจิกคะ เพราะเวลาหนูนาป่วย เราจะเวอร์วิง กังวลขั้นสุด กลัวสุดชีพ งี่เง่าสวยๆตลอดๆ 555 บอกเลยว่าจริง ที่กลัวเวอร์ แต่มันมีเหตุคะ อาการที่เป็นคือ panic attacks. ภาษาไทยเรียกอะไรไม่รู้ แต่ตัวเองตั้งให้ว่า วิตกจิตหลุด 5555
   เรื่องของเรื่องคือเมื่อสิบสองปีก่อน ตอนยังสาวเอาะ เป็นคนชิลวิวมาก เข้าโรงพยาบาล อะไรไม่เคยกลัว เพราะมีแม่เป็นเหมือนเกาะหุ้มกำบัง จู่ๆพี่ชายสุดที่รักก็มาเสีย ห่างไปเก้าเดือนแม่ก็ชิ่งไปลั่นล้ากับฮีคะ
นรกคะ ที่นี่จิตตกมาก กลัวความตาย กลัวการสูญเสีย 
    คนไม่ผ่านจุดนี้มาจะไม่เข้าใจคะ มันกังวลมาก ว่าใครสักคนจะเป็นอะไรไปอีก ความกังวลเปลี่ยนเป็นความกลัวที่แฝงตัวอย่างเงียบสงบ รอความมืดเข้ามาปกคลุม...ความกลัวจะคืบคลานออกมาประมาณผีเกาหลี คลานผมไม่สระ ยาวรุงรัง เอียงหัวกร็อบแกร็บแบบคนคอเคล็ด แขนแม่งตั้งฉากมาก แม่งต้องเป็นผีเกาหลีที่ผ่านการรำแบบอินโดมาเยอะพอสมควร แม่งพอแม่งโผล่มานะคะ จะกลัวความตายมาก
   กลัวไปเรื่อยๆ จนต้องกำพระนอน เปิดไฟนอน กลัวว่าหลับแล้วจะตาย กลัวจนใจเต้นเร็ว แรง และหายใจไม่ออกเลย กลัวเหมือนว่ากำลังจะตายแล้ว ต้องปลุกพี่สาวพาไป รพ.  ไปมันเกือบสองปีคะ 
สงสารพี่กับพ่อมาก น้องที่ดูเหมือนว่าไหวอยู่ แต่ไม่ไหวเอาไม่อยู่นั้น ร้องไห้ หายใจไม่ออกบ่อยๆ
   ผ่านมาได้เพราะได้มาอยู่ที่นี่  ใช้เวลาหลายปีเลยคะ กว่าจะเลิกหวาดกลัว เวลาแพนิคแอ็กแท็ก หรือจิตแตกแหกกระเจิงเกิด ให้หายใจลึกๆ ทำสมาธิ กำหนดลมหายใจ ว่าเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป คุยกับคนที่สนิท ไปหาหมอคะ ฝรั่งถือเป็นเรื่องที่ต้องดูแลและได้รับคำปรึกษา 
   มันเกิดได้กับทุกคนคะ กับเหตุการณ์ต่างๆ เช่น สอบไม่ผ่านไม่ได้อย่างที่หวัง ก็อาจจะเกิดอาการได้ แต่ที่ฮิตๆคือเสียคนที่เรารักมากๆ คนที่เป็นเหมือนอากาศสำหรับคุณ ขาดแล้วแม่งแทบตายแบบนั้นนะคะ เราไม่ได้เป็นบ้านะคะ เราแค่ได้รับแรงกระแทกทางจิตใจอย่างเต็มเหนี่ยวเท่านั้นเอง รักษาได้ หายได้คะ
   ตัวเองนั้นใช้ธรรมะคะ และความรักของคนรอบข้างมาช่วยคะ พยายามไปที่ใหม่ๆนะคะ ถ้าอยู่ที่เดิมแล้วหดหู่ ไปเช่าห้องใหม่สักพัก การพูดคุยสำคัญมากคะ ไม่ชอบคุยก็เขียนไดอารี่นะคะ ระบายออก ที่สำคัญต้องรู้ว่าเราเป็นอะไร เราเท่านั้นที่จะดึงมันออกไปได้คะ
   ที่นี้อย่างที่เคยเขียนไปว่าตัวเองเคยแท้ง ก่อนที่จะท้องและมีหนูนา ช่วงท้องก็วิตกจริตมาก วิ่งเข้าวิ่งออก รพ.ตลอด อยากเช็คให้แน่ใจว่าลูกยังโอเคอยู่ คนเคยเป็นอีจิตแหกนี่มันเหมือนคนเคยเป็นเริ่มที่ปากนะคะ
มันแม่งยังคงแอบตัวอย่างเงียบๆ รอเราเป๋ๆ แม่งจู่โจ่มแบบไม่ทันตั้งตัว คนเป็นเริ่มแรกๆ แม่งไม่ชินใช่ปะคะ มันเจ็บๆแสบๆ พอเป็นบ่อย ชินแล้ว ก็รู้ว่าเดี๋ยวก็ดีขึ้น
   พอหนูนาออกมา ก็ห่วงลึกๆ กลัวลึกๆ แต่พอนางป่วยเท่านั้นแหละคะ แหกกกกกคะ  555 มันฟุ้งซ่านมาก มันกังวลไปหมด ถ้านู้นนี่นั้น ถ้าเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ถ้าๆๆๆ เยอะแยะไปหมด ลบๆทั้งนั้น และถ้าได้เสิร์ชกูลเกิ็ลแล้วแม่ง ประโยคสุดท้ายบอกว่า โรคนี้เป็นแล้วตายได้ ติดเชื้อนู้นนี่นั้นได้  แต่มีน้อยมากที่เสียชีวิต...
  ไปแล้วคะ อีแม่กระเจิง ประโยคมีน้อยมากข่าขิงอะไรนั้น ไม่เข้าสมองคะ ตอนนี้เลิกเสิร์ชมากแล้วคะ หัวใจจะวายจริงๆคะ ไม่ได้โม้นะคะ 555 มันกลัวมากๆ มันจะกระวนกระวาย ต้องคุยกับใครสักคน ส่วนมากสามีไม่นับคะ 555 แม่งไม่ช่วยให้หายกังวลแล้วยังเสือกถามเพิ่ม ให้กระวนหนักกว่าเดิมอีก 555 ถามนู้นนี่ที่กรูก็ไม่รู้คะ หนักเข้าต้องพึ่งคุณย่า นางเรียนพยาบาลมา ไม่ก็ถามลูกพี่ลูกน้องที่เมืองไทย นางเป็นหมอ แต่เฟสบุ๊คไป เวลาไม่ได้ ไทย อังกฤษไม่ทัน ก็ไปหาหมอคะ 
   ไม่ใช่ว่าเวอร์อะไร แต่แผลในใจยังไม่หายสนิท แม้ว่าตอนนี้จะไม่ตื่นมากลางดึก ใจเต้นแรงและเร็ว และนอนต่อไม่ได้แบบอดีตแล้ว แต่การกลัวการสูญเสียยังอยู่ หนูนาคือดาวดวงน้อยของฉัน เวลาที่ไม่เปล่งแสง อีแม่ก็หวาดหวั่นคะ แต่จะบอกตัวเองให้ใจเย็นๆ ลูกไม่เป็นไรหรอก 
   มองตัวเองในกระจกแล้วคิดว่า กรูนี่เจ๋งเนอะ เป็นมันหมด เบบี้บลูก็เป็น แพนิค แอ็คแท็กก็เอา ชอบของฝรั่งจริงๆคะกรู 555 แต่มันจะผ่านไป แล้วเราจะเข้าใจคนอื่นมากกว่าเดิมคะ สู้ๆนะคะ ถ้ากำลังเป็น 

edit @ 27 Aug 2014 05:53:22 by mummyengland

edit @ 27 Aug 2014 05:53:37 by mummyengland

Comment

Comment:

Tweet