มามี้แอบเม้าท์ ตอน ส่งเด็กไปโลกกว้างกะเอเอฟเอส..อเมริกาใต้คะ นี่ติดเรื่องเอเอฟเอสกะน้องแฟนเพจคนหนึ่งมาจะปีแหละ ฮีมาทักแล้วฮีก็หายยยยไปเลย เราก็เอะ สงสัยฮีกลัวเราปะวะ 555 ก็เลยเนียนๆ แบบดีมานมันน้อย อีเจ้ก็เรื่อยเปื่อยไป วันก่อนทักฮีไป ฮีตอบมาอย่างน่ารัก ว่าพี่ครับผมรออ่านอยู่...5555 คือกระแสจิตน้องเหมือนเน็ตทรูตอนยังไม่มี3G อะคะ แม่งอ่อนมาก พี่ไม่สามารถสัมผัสได้เลย555 วันนี้เอาใจแฟนเพจรุ่นเล็ก รุ่นพี่ๆอ่านแล้วไว้ไปประกอบการเชียร์ลูกหลานนะคะ เด็กๆที่จะไปเอเอฟเอสนี่ มันจะมีอัตตราความกังวล เดี๋ยวตื่นเต้นเดี๋ยวกลัว คล้ายๆโดนผีอำคะ 555 ยิ่งอีพวกไปประเทศไม่ฮิต ดูลึกลับมีมนต์ดำอย่าง เม็กซิโก อเมริกาใต้ รัสเซียอะพวกนี่ ไม่ได้อยู่ยุโรปไฮโซแบบที่มีคนไปมาแล้วเป็นล้าน มีข้อมูลเป็นตัน และดูเป็นประเทศโคตรพัฒนาแล้ว พวกนี้จะโดนผีอำบ่อยหน่อยคะ เดี๋ยวมีคนมาบอกหล่ะ ระวังนะ อันตรายมาก น่ากลัวมาก ค้ายา ฆ่ายกครัว แม่งลากยาวไปถึงปัญหาเศรษฐกิจของชาตินั้นๆด้วย นี่หนักหน่อยแม่งมีอภิปรายปัญหาอัตราการเพิ่มของประชากรให้ฟังด้วย อีพวกเราสมัยนั้นไปเม็กซิโกรุ่นที่สองคะ ยี่สิบปีที่แล้ว ไม่มีเน็ต ไม่มีข่าวอะไรดีๆของประเทศเหี้ยมนี่เลย นอกจากค้ายา คาวบอย ขี่ม้าจับตักแตน แบบดูเป็นเทศโคตรจน โคตรอันตราย ห้องสมุดมีหนังสือเกี่ยวกับประเทศนี้เล่มเดียว และมีบทเดียวสองหน้าทั้งเล่ม แม่งอ่านวนไปวนมาอยู่นั้นแหละ ประชากรประเทศ ภูมิอากาศ ข่าขิงอะไรพวกนั้น ไม่ได้ช่วยอะไรเลย แต่ก็อ่านนะคะ สิ่งเดียวที่มีคือความดื้อ คือกรูจะไป ใครพูดอะไรนี่ไม่สนเลยนะคะ พวกสกัดดาวรุ่งหวังดีเยอะ เล่าแต่อะไรร้ายๆให้ฟัง ให้แม่ฟัง คำถามคือ พวกแม่งเคยไปอยู่มาเหรอ เคยไปแล้วยัง แม่มร้อยละ98% แม่งมโนคะ ข่ากรูนี่รุ่นที่สองเองนะ รอรุ่นพี่มาพูดให้ฟังคะ พี่แกกลับมา แกไปเจอแฟมดี แกก็positive. แกก็เล่าให้ฟัง เราก็โอเคแหละ ทีนี้ประเด็นคือ มันก็มีคนไปแล้วปรับตัวไม่ได้ แฟมไม่ดี เพื่อนไม่คบ รักคุด ตุ๊ดเซ็งอะไรกันมาบ้าง ถ้าฟังต้องยั้งใจ อย่าพึงกลัวคะ เพราะมันแล้วแต่คนแล้วแต่มุมมอง แฟมไม่ดี นี่ไม่ดีเพราะอะไร ไปใช้โทรศัพท์เขาเยอะ เขาขอเงิน นี่บอกรายละเอียดไหม ผมเหี้ยมเองแหละครับ ผมใช้โทรศัพท์บ้านแฟมโทรกลับไทยทุกวัน แต่แม่มแฟม ขอเงินผม แฟมผมมันเลว...แฟมมิลี่ที่รับนี่ต้องถือเป็นผู้มีพระคุณนะคะ. แกเป็นใคร มาจากไหน ไม่ใช่ญาติอะไร แต่เขารับไปอยู่ ไปกิน ไปนอนบ้านเขาจะปี คิดดูว่าถ้าต้องจ่ายค่าที่พักเองปีหนึ่งนี่ไม่น้อยนะคะ เพราะอย่างนั้นเราต้องแฟร์ด้วย โชคดีพ่อรวยคะ 555 พ่อบอก เอ็งโทรกลับบ้านนี่ เดี๋ยวพ่อจ่ายเอง สมัยก่อนยังไม่มีมือถือนะคะ โทรเก็บปลายทางได้ โทรธรรมดาพ่อก็ป๋ามาก ส่งเงินมาให้จ่ายแฟ็มมิลี่ คือต้องไม่เอาเปรียบเขาด้วย ของใช้ส่วนตัวนี่ ไม่แตะของบ้านแฟมเลยคะ ซื้อเอง เทศกาลงานอะไร มีของให้แฟมมิลี่หมด ทุกคนทุกวัย อยากกินอะไรพิเศษก็ซื้อเอง แม้ว่าแฟ็มมิลี่ที่ไปอยู่ด้วยนี่ก็รวยนะคะ บ้านเป็นโรงแรมของเมือง เราอยู่บ้านส่วนตัวด้านล่าง มีสระว่ายน้ำส่วนตัว นี่นอนพึ่งแดดริมสระ อ่านหนังสือดูไฮโซมากมาย เสาร์อาทิตย์นี่กินข้าวบนโรงแรมพร้อมคุณตา แต่ที่บ้านก็มีกฏต่างๆด้วย เช่นไปไหนให้บอก ไม่กลับมากินข้าวให้บอก เพราะเด็กเอเอฟเอสนี่ เพื่อนแม่งเยอะ เม็กซิกันเลิฟเราสุดๆ ชอบชวนไปทานข้าวบ้านคะ เหมือนไปเป็นสิริมงคลบ้านเขา ว่ามีเพื่อนต่างชาตินะบ้านฉัน คนเม็กซิกันใจดีเวอร์ น่ารักเวอร์ๆ มีน้ำใจเวอร์ๆ เหมือนเราอยู่ต่างจังหวัดนะคะ คนต่างจังหวัดยังมีน้ำใจแบบจริงใจนะคะ อะจริงๆ มันขึ้นกับบุญกรรมที่ทำด้วยนะคะ 555 คือถ้ามั่นใจว่า กรูเป็นคนดี กรูอยู่ที่ไหนก็ได้ เชื่อเหอะคะ ประสบการณ์ไม่ดี ก็มีอะไรดีๆสอนอยู่ในตัว เราต้องมั่นใจก่อนว่า ประสบการณ์นี่มันของใครของมัน เหมือนทิชชู่ใช้แล้ว ฟังแล้วอย่าเก็บมาใช้เป็นของส่วนตัวคะ 555. ยี่ห้อนี่นุ่มซับดี ไม่มีขาด อะไม่จริงกรูใช้แล้วทะลุ ก็เมิงเยอะไปรึเปล่า 555 ก็อย่าไปเอามาจิตตกคะ เอเอฟเอสนั่เป็นโอกาสอันดีเหี้ยมสำหรับการไปใช้ชีวิตเมืองนอกแบบเดี่ยวๆของเรา เพราะมัน มีคนดูแลเราเยอะ เรามีเอเอฟเอส มีโคดิเนเตอร์หรือผู้ประสานงานประจำเมือง มีแฟมมิลี่ มีโรงเรียน มีคุณครู มีเพื่อน ปลอดภัยสุดแล้วคะ มีคนดูแลทั้งในและนอกประเทศ นี่ยังไม่รวมสถานฑูต ยิ่งประเทศทีมีคนไทยไปหวั่นไหวน้อยๆ ยิ่งมีโอกาสแทรกซึมเข้าสังคมไฮโซ จิบไวน์แอ็ฟผู้ดีกับเขาตั้งแต่ยังไม่สิบแปด..555 แล้วนะคะ ประเทศที่ไปนี่ ไม่ได้จน มอซอ สลัมน่าสะพึงกลัวอะไรเลย คนจนมันก็มีคะ สลัมก็มี อาชญากรรมก็มีคะ คืออย่าฮือฮาไปคะ ประเทศเราแม่งไม่ได้สวยสะอาดอะไร บ้านเราอาชญากรรมมี ยาเสพติดมีไหม มีคะตัวพ่อเลยคะบ้ารเรา รถเมล์สนิมจับ พื้นผุมีไหม มี กินข้าวข้างถนนได้ไหม ได้ ฝุ่นไอเสียห่าอะไรทำอะไรเราไม่ได้คะ 555 แมงสาบในก๋วยเตี๋ยวยังฆ่ากรูไม่ได้เลย นี่กลัวอะไรกับประเทศโลกที่สามฝั่งตรงข้ามของโลกกันคะ 555 อยากถามว่า คิดว่าไปแล้วจะไปเสพยา ขายยา คบเพื่อนดมกาวอะไรกันรึยังงัยอะไร 555 มันอยู่ที่เราล้วนๆ เราเลือกคบเพื่อนดีๆ ไอ้ที่ชวนทำไรใกล้คุกใกล้ตารางก็ห่างๆหน่อย เม็กซิโกก็มีด้านมืดกับด้านสว่างเหมือนบ้านเรา ท้องฟ้าที่เม็กซิโกฟ้าจัด สีสวย เมืองเต็มไปด้วยเสียงดนตรี ศิลปะมีอยู่ในลมหายใจของคนเม็กซิกัน อะไรที่กลัว ก็คืออะไรที่เรายังไม่รู้ ไม่เข้าใจ ทำใจดีๆไว้ เอเอฟเอสเขาไม่ปล่อยเราไปอยู่สลัมหรอก ข่า แฟมมิลี่ไม่มีเงินเขาไม่รับเราไปเป็นภาระเขาหรอก อย่าวิตกจริตไป ไม่ต้องกลัวเข้ากับเพื่อนไม่ได้ ชีวิตมันก็ต้องมีบ้าง เข้ึกับคนไม่ได้ไม่ชอบพี่น้องแฟมมิลี่ ไม่ชอบนู้นนี่นั้น โตซะ ออกไปเจออะไรหินๆบ้าง ชีวิตแม่งจะได้มีรสชาด จะได้ล้มแล้วลุกปัดฝุ่น ทำหน้าไม่แยแสต่อเลือดที่ซึมๆกับแผลถลอกบนเข่าได้ มันต้องได้สะดุดหินสะดุดทีนชาวบ้านบ้าง ชีวิตนะเว้ย อย่าอยู่แต่ในกรอบมาก ชะโงกหน้าออกมาบ้าง เป็นเอเอฟเอสประเทศไม่ยุโรป ไม่อเมริกา แคนนาดา ญี่ปุ่นบ้าง ก็เก๋ดีนะคะเธอ โตแล้วประเทศพวกนี้ ไปกี่รอบก็ได้ ทัวร์มีขาย ประเทศอินดี้แบบอเมริกาใต้ น่าสนใจไม่ใช่น้อยคะ 555 Be possitive, and see the possibility คะ

edit @ 20 Jan 2015 06:20:10 by mummyandnatasha

edit @ 20 Jan 2015 06:31:17 by mummyandnatasha

edit @ 20 Jan 2015 06:31:34 by mummyandnatasha

Facebook

posted on 20 Jan 2015 05:52 by mummyengland
Facebook mummyengland ไม่ได้ใช้นะคะ จำล็อกอินไม่ได้คะ 5555 แก่แล้ว ตอนนี้สิงอยู่ที่ MummyandnatashA มามี้กะนาตาชา Facebook นะคะ มีคุณพอลล่าขอแอ็ดไปแล้วมันแจ้งที่อีเมลล์ อ่านข้อความได้อยู่คะ แต่เข้าไม่ได้เลย แวะมาทักกันได้ที่แฟนเพจนะคะ
พักเบรคกะมามี้ ตอน เดี้ยนคือดารา ช่วงนี้หนูนาชอบเต้นโชว์วงสวิงสามร้อยแปดสิบองศามากๆ หมุนเกลียว พ็อยเท้า มือกาง คอเอียงประหนึ่งนางกำลังเต้นบัลเล่ย์ลูกขนุนน้อยอยู่ เพลงไม่ต้องนะคะ ร้องเองเต้นค่อมจังหวะเองได้ 555 วันนี้อิแม่ก็พานางไปฝากห้องเด็กที่ยิมเช่นเคย หลังจากคึกคักกินขนมรอรอบเข้าห้องเด็ก นางก็นั่งแหกปาก แม็กกๆๆ ประหนึ่งนางคือเพนกวินจากการ์ตูนเรื่องpingu โดยมีเด็กโต๊ะข้างๆสองคนค่อยวิ่งเมื่อนางทำเสียงเพนกวินปวดตดใส่ คึกคักป่วนจิตจนอิแม่ต้องสะกิด แคว็กๆให้มันเบาๆหน่อยลูก นางก็หันมา แม็กๆตอบ เฮ้ออลูกกรู กลายเป็นเพนกวินไปแหละ กินปลาไหมแม่จะไปจับให้ 555 เสียงดีไม่มีตก จนอิแม่โต๊ะข้างๆ รีบพาลูกหนีไปเข้าห้องเด็กก่อน 555 รับแว่นดำไหม เจ้ให้ยืม จะหนีไปไหนคะ กรุณารอสักครู่คะ เดี๋ยวเราจะตามไปซ่าส์ต่อที่ห้องเด็กด้วย 555 รอนางกินอีบิสกิสช็อกโกแล็ตเสร็จก็พาไปปล่อยพลังที่ห้องเด็ก รอบเดียวกันกับสองเด็กเมื่อครู่ที่แม่เขารีบชิ่งมาก่อน โชคดีนะครูพี่เลี้ยงทุกท่าน สู้ๆ อีแม่แอบมโนท่าย่อขา มือกำแขนแนบลำตัว ส่งเสียงสู้ๆเต็มแรง 555 ณ จุดนี้กรูลอยตัวแหละ 555 ไปหล่ะเด้อ เจอกันอีกชั่วโมงครึ่ง 5555 หลังจากเรียกเหงื่อแล้ว แวะนั่งจิบชาร้อนที่กินแล้วจะเป็นลม วันนี้อากาศก็ร้อน ไปออกกำลังมาก็ร้อน กรูนึกงัยมานั่งแdกชาร้อนคะกรู ต่อมใต้ผิวหนังแม่งแทบจะระเบิด แม่งระบายความร้อนแทบไม่ทัน. หัวมึนเหมือนพึ่งออกจากซาวน่า 555 กินชาร้อนไปพัดโบกตัวเองไป บ่นตัวเองไปพลางๆ รอไปรับหนูนาตอนครบชั่วโมงที่จ่าย ขณะยืนรอพี่เลี้ยงมาเปิดประตู ได้ยินเสียงดังของเจ้นกเพนกวินว่า เลดี้แอนด์เจนเทิลเมน...ทะด๊า. เปิดประตูมา ภาพที่เห็นคือ เด็กๆเล็กๆ นั่งล้อมเป็นครึ่งวงกลม บางคนเล็กเหมือนพึ่งหัดนั่ง ที่เหลือไม่น่าเกินสองขวบ นั่งอ้าปากหวอ มองเจ้หนูนาเต้นบัลเลย์ หมุนเกลียวผมสวิงสวยงาม นางดูภูมิใจมากแต่อีเด็กทั้งหลายดูมึนงงมาก. 555 คือ เด็กฝรั่งไม่เข้าจาย เจ้เขาทำอะไร 555 เจ้เขาก็ไม่สนใจผู้ชม ณ จุดนี้ เจ้จะโชว์ โอเค๊ 5555 อิแม่กรอกตาไปมา...ถึงเวลาพาไปเรียนบัลเลย์จริงจังแล้วสินะ 5555
พักเบรคกะมามี้ ตอน เดี้ยนคือดารา ช่วงนี้หนูนาชอบเต้นโชว์วงสวิงสามร้อยแปดสิบองศามากๆ หมุนเกลียว พ็อยเท้า มือกาง คอเอียงประหนึ่งนางกำลังเต้นบัลเล่ย์ลูกขนุนน้อยอยู่ เพลงไม่ต้องนะคะ ร้องเองเต้นค่อมจังหวะเองได้ 555 วันนี้อิแม่ก็พานางไปฝากห้องเด็กที่ยิมเช่นเคย หลังจากคึกคักกินขนมรอรอบเข้าห้องเด็ก นางก็นั่งแหกปาก แม็กกๆๆ ประหนึ่งนางคือเพนกวินจากการ์ตูนเรื่องpingu โดยมีเด็กโต๊ะข้างๆสองคนค่อยวิ่งเมื่อนางทำเสียงเพนกวินปวดตดใส่ คึกคักป่วนจิตจนอิแม่ต้องสะกิด แคว็กๆให้มันเบาๆหน่อยลูก นางก็หันมา แม็กๆตอบ เฮ้ออลูกกรู กลายเป็นเพนกวินไปแหละ กินปลาไหมแม่จะไปจับให้ 555 เสียงดีไม่มีตก จนอิแม่โต๊ะข้างๆ รีบพาลูกหนีไปเข้าห้องเด็กก่อน 555 รับแว่นดำไหม เจ้ให้ยืม จะหนีไปไหนคะ กรุณารอสักครู่คะ เดี๋ยวเราจะตามไปซ่าส์ต่อที่ห้องเด็กด้วย 555 รอนางกินอีบิสกิสช็อกโกแล็ตเสร็จก็พาไปปล่อยพลังที่ห้องเด็ก รอบเดียวกันกับสองเด็กเมื่อครู่ที่แม่เขารีบชิ่งมาก่อน โชคดีนะครูพี่เลี้ยงทุกท่าน สู้ๆ อีแม่แอบมโนท่าย่อขา มือกำแขนแนบลำตัว ส่งเสียงสู้ๆเต็มแรง 555 ณ จุดนี้กรูลอยตัวแหละ 555 ไปหล่ะเด้อ เจอกันอีกชั่วโมงครึ่ง 5555 หลังจากเรียกเหงื่อแล้ว แวะนั่งจิบชาร้อนที่กินแล้วจะเป็นลม วันนี้อากาศก็ร้อน ไปออกกำลังมาก็ร้อน กรูนึกงัยมานั่งแdกชาร้อนคะกรู ต่อมใต้ผิวหนังแม่งแทบจะระเบิด แม่งระบายความร้อนแทบไม่ทัน. หัวมึนเหมือนพึ่งออกจากซาวน่า 555 กินชาร้อนไปพัดโบกตัวเองไป บ่นตัวเองไปพลางๆ รอไปรับหนูนาตอนครบชั่วโมงที่จ่าย ขณะยืนรอพี่เลี้ยงมาเปิดประตู ได้ยินเสียงดังของเจ้นกเพนกวินว่า เลดี้แอนด์เจนเทิลเมน...ทะด๊า. เปิดประตูมา ภาพที่เห็นคือ เด็กๆเล็กๆ นั่งล้อมเป็นครึ่งวงกลม บางคนเล็กเหมือนพึ่งหัดนั่ง ที่เหลือไม่น่าเกินสองขวบ นั่งอ้าปากหวอ มองเจ้หนูนาเต้นบัลเลย์ หมุนเกลียวผมสวิงสวยงาม นางดูภูมิใจมากแต่อีเด็กทั้งหลายดูมึนงงมาก. 555 คือ เด็กฝรั่งไม่เข้าจาย เจ้เขาทำอะไร 555 เจ้เขาก็ไม่สนใจผู้ชม ณ จุดนี้ เจ้จะโชว์ โอเค๊ 5555 อิแม่กรอกตาไปมา...ถึงเวลาพาไปเรียนบัลเลย์จริงจังแล้วสินะ 5555
สั้นๆ พักเบรคคะ หนูนานางไป รร.กลับบ้านมา ระหว่างทางนางถามว่า แม่ๆ วันนี้แม่ทำอะไรบ้าง..อีแม่เงิบ..จะบอกว่าดูหนัง ปั่นจักรยานไปกินหนมไป ก็กลัวลูกเอาเป็นเยี่ยงอย่าง เลยบอกไปว่า ก็ทำงานบ้านไรงี่..แม่งเชื่อด้วยวะ 5555 วันนี้เราพักอยู่บ้านทั้งวัน เพราะหนูนานางเหนื่อย เลยไม่ได้ไปไหน กินข้าวกลางวันเสร็จ ก็เตรียมทำลาซานย่าไว้สำหรับมื้อค่ำ ก็กำลังผัดเนื้อไปส่องเฟสบุ๊คไป หนูนานางก็นั่งเล่นจิ๊กซออยู่แล้วดันหาไม่เจอ...นางเอสโอเอสเรียกแม่มาช่วยหา หนูนา..แม่ๆ หาขากระต่ายไม่เจอ... อีแม่กำลังแซ็ตกับเพื่อนอยู่...ลองหาอีกทีสิ ไม่เจอก็ไม่ต้องเล่น 555 หนูนา..แม่เลิกทำตัวไร้สาระได้แล้ว...แป๋ววววว...mummy stop doing nothing now..คะคุณลูก คลานหมอบเข้าไปหา..มีไรให้แม่รับใช้คะพี่ 555 นอนต่อจิ๊กซอกันไปมาสักพัก ถึงคิวนางนั่งกระโถน เสร็จก็ใส่กุงเกงในวิ่งกระแช่กระช่า พุงปลิ้นไปมา สักพักนางขึ้นไปนอนบนเตียง กางเกงในติดตูด นางก็พยายามดึงออก อีแม่..ทำไรอะ มาแม่ช่วย กำลังจะยืนมือไปช่วย หนูนา..แม่..หยุด หนูนากำลังหาอาหารอยู่...I am collecting my food... ณ..จุดนี้อีแม่ขำจนพุงกระเด้ง...หาอาหารที่ก้นเนี้ยนะ..เป็นกระสือหรืองียวะ ลูกกรู 5555 เปิดคาเฟ่เลยไหม...5555
 
เมื่อสักเดือนสองเดือนก่อน มามี้ได้รับอีเมลล์จากครูใหญ่ของศูนย์เด็กก่อนวัยเรียนที่สมัครไว้ ให้แวะไปคุยทักทายคุณครูคนใหม่ที่จะมานั่งเก้าอี้ครูใหญ่แทนแกอีแม่เกาหัวแกร็กกร๊าก เอางัยดีคะปาณิสรา ไปไม่ไปดีคะ อีแม่ผู้มั่นมาตลอดกาลแอบหวั่นๆ ถึงแม้จะเคยโบกปูนพาหนูนาตะลุยเดี่ยวไปเพลย์ กรุ๊ปที่เนสเซอรี่ในเมืองมาตั้งแต่นางหกเดือน แต่ที่ รร.นี้ยังไม่ชินคะ เคยไปครั้งเดียวตอนไปดูลาดเลาและขอใบสมัคร ซึ่งอาศัยบุญเก่า 555 ให้ยายแฟล็ตข้างบนพาไปเจอครูใหญ่คนเก่า  เรียกง่ายๆว่าเล่นเส้น 555  
   อ่านอีเมล์ทวนรอบที่ร้อยสิบ..ถอนหายใจเบาๆกับตัวเอง เตือนสติตัวเอง ข้อที่จงมั่นใจในตัวเอง เมื่อไรที่ไม่มั่นก็พุ่งเข้าใส่ความกลัวแม่งเลย กลัวอะไร เป็นวิทยากรขำขันเมิงก็ทำได้ สัมภาษณ์นู้นนี่นั้นทำมาเป็นร้อย แค่ไปคุยกะครูใหญ่แค่นี้มึงต้องทำได้สิ รู้สึกฮึกเฮิมขึ้นมาสองวิ เอาเว้ยสู้
      ส่งอีเมล์ตอบว่า กรูไปแน่คะ ส่งไปแล้วก็แอบหดหู่...แล้วเกิดครูเขาฟังสำเนียงกรูไม่เข้าใจอะ
ฟี้บบบบบบ....  อีเด็กอินเตอร์เอ้ยยยย เรียนมาเพื่อ??? 555ฟี๊บๆพองๆ สลับไปสลับมาจนวันนั้นเดินทางมาถึง   
     อีแม่จัดเต็ม เสื้อผ้าหน้าผม ป้วนปากด้วยลีสเตอร์ลีนไปครึ่งขวด นี่ถ้าล้างล้ำไส้เองได้ก็จะทำ 555 กลัวเดี๋ยวกินปลาร้าสับจะฆ่าครูซะก่อนจะได้คุย 555 ส่วนหนูนา นางแต่งกระโปรงสีชมพู่หัวจรดเท้า วันนี้หวีผมเรียบ ติดกิ๊บดูน่ารัก...สร้างภาพก่อนจะได้ไปเรียนจริงๆวะลูก 5555 ไปถึงคนแรก ก่อนเวลาห้านาที มีคุณพ่อกำลังกอดปลอบลูกสาวอยู่ใกล้ๆประตู ส่วนลูกเดี้ยนนางเกาะประตูใจจดจ่ออยากไปเล่นข้างในใจจะขาด555
    อีแม่ก็ลังเลๆ เอางัยดีวะกรู เอาเลยไหม เอาเลยเหอะ รอไม่ไหวแหละ กดดันเหลือเกิน ไมเกรนจะแดกอยู่แล้ว 555 กดกริ้ง ครูพี่เลี้ยงเชิญไปข้างใน เข้าไปนั่งรอไม่ถึงสองนาที   ว่าที่ครูใหญ่คนใหม่ก็เดินมาทักทาย ยิ้มกว้าง ท่าทางประหม่าไม่แพ้กัน เลิกลักๆ หยิบแฟ้ม หยิบสมุด ถามไถ่กันถึงชื่อแม่ชื่อลูก ผู้ปกครองเด็กคนอื่นเริ่มทยอยมาความประหม่าของครูก็ยิ่งเยอะขึ้น ดูเงอะงะน่ารัก อีแม่คิดในใจว่า ดีจัง ป็อดเหมือนกันเลย 555   
     ในระหว่างที่ครูพาอีแม่ไปอีกห้อง หนูนานางก็เนียน เล่นดินน้ำมันอะไรไป พอเขาเปิดสวน นางก็ไปเล่นกับเขาโดยไม่สนใจอีแม่แม้แต่น้อย ครูใหญ่คนเก่าแกบอกว่าไม่ต้องห่วง อีแม่ก็คุยไก่กาไป  
  ครูว่าที่แกก็ถามว่า หนูนาเป็นเด็กมั่นใจในตัวเองหรือขี้อายคะ ก่อนอีแม่จะทันเปิดปากตอบ แกก็หัวเราะร่วนตอบออกมาเองว่า เห็นจากที่เนียนไปเล่นแบบไม่แย่แสแม่แล้ว ท่าทางนางจะมั่นใจตัวเองนะคะ...แฮะๆ คะ มั่นเกิ๊นคะ 555   คุยเสร็จ อีแม่ก็จะเดินไปรับนางที่สวนด้านหลัง ระหว่างทางมีครูพี่เลี้ยงสี่คนแอบหยอด ว่าลูกสาวคุณน้อง มั่นมากนะคะ แฮะๆ อีแม่แอบนึก นอกจากมั่นมาก มันยังซ่าส์มากและเถียงเป็นอย่างมากด้วยนะคะ 5555   
    จังหวะที่เข้าไปที่สวน หนูนางกำลังเถียงกับเด็กผู้ชายตัวโตกว่านิดหน่อยสัก สามขวบกว่าๆใส่แว่น ตัวแน่นๆอวบๆ ตาโตดูโปนเมื่อมองทะลุแว่นสายตาอันหนาเตอะฮีเล่นอยู่ในบ้านพลาสติก หนูนาจะเปิดประตูเข้าแต่ฮีไม่ให้ หนูนาตัวเล็กยืนเถียง ว่าฉันจะเข้า (เอาแล้ว ลูกกรู นี่เราเล่นฟรีนะเว้ยวันนี้ ยังไม่ได้ลงทะเบียนจ่ายตังค์เลย อย่าซ่าส์นักสิพี่ 555)         
     อีแม่แอบยืนดูลาดเลา หนูนาเห็นว่า ฮีไม่ยอมถอยจากประตูแน่แล้ว นางก็วนไปอีกข้าง มีช่องเล็กๆ คล้ายว่าเคยมีอดีตประตูสถิย์อยู่แต่ตอนนี้แม่งปลดประจำการไปแหละ นางก็ลอดเข้าไป 555       เด็กผู้ชายก็บอกนางว่าออกไป นางก็เถียง ว่าฉันจะเล่น ต้องเล่นด้วยกันสิ นางไม่สนใจ นางจะเล่น อีเด็กผู้ชายก็เดินออกจากไป
    สักพักกลับมาพร้อมตุ๊กตาเด็กดำ ดูหยองๆ โยนเข้าไปในบ้าน หนูนามองด้วยสายตาว่า...เมิงทำได้แค่นี้นี่นะ 555 คิดว่ากรูจะกลัวงั้นสิ ว่าแล้วนางก็โยนตุ๊กตาออกนอกบ้าน หน้าตาประมานว่า พร้อมวีนคะ 555 ลูกกรูชนะเลิศจริงๆ แร๊ง!!! 555    
    อีเด็กผู้ชายเดินหงอยๆไปเก็บตุ๊กตา ส่วนหนูนานางก็เล่นนู้นนี่นั้นต่อ ไม่สนใจ สวยๆ คะ นางไม่ใช่สวยนางฟ้าแบบแอ็ฟ ทักษอรนะคะ นางสวยแรงแบบอั้มคะ มีเหวี่ยงคะ 555  อีแม่จะพากลับนางก็ตัวอ่อนร้องไห้ลั้นถีบขาไปมาเป็นแมลงสาบหงายท้อง ต้องอุ้มกันออกมาคะ ไม่ยอมกลับบ้าน 555 
   เวลาผ่านไปเรื่อยๆ วันนี้หนูนากับแม่พากันไปเล่นที่สนามเด็กเล่น อากาศเย็นจนต้องใส่แจ็กเก็ต ลมหนาวปะปนมากับแสงแดดของฤดูร้อนตอนปลาย แวะซื้อขนมที่ร้านลุงบ็อบ กักตุนก่อนพานางไปปลดปล่อยพลัง    
    เราเดินผ่านสองหนุ่มน้อยที่ปั่นจักรยานอยู่ที่ลานบาสใกล้ๆกันขณะกำลังกินขนมอยู่นั้น หนุ่มน้อยแว่นหนาก็ขี่จักรยานคันน้อยมาจ่อที่ประตูทางเข้าสนามเด็กเล่น หนูนาหยุดกินขนม เดินไปส่องหนุ่มนางเปิดประตู ชวนคุยก่อน นี่สนามเด็กเล่นมีของเล่นเยอะเลย มีชิงช้าด้วยนะ มาเล่นไหม...ฉันชื่อทะช่า..(เสร็จหล่ะ ลูกฉันจีบหนุ่มซะแล้ว ผู้หญิงยุคใหม่นะคะ ไม่ต้องจีบเจ้ เจ้จีบเอง 555 เหมือนแม่เลยวะ555)
       เด็กผู้ชายดูงงๆ นิดๆก่อน บอกว่า ฉันชื่อวู้ดดี้ นี่เสื้อฉันมีนาฬิกาด้วย หนูนางมองเสื้อตัวเอง ไม่มีไรจะอวดตอบ นางเลยบอกว่านี่ ตรงนั้นมีไยแมงมุมด้วยนะ มีแมงมุมด้วย 55555 เอออ มันเนียนดีเว้ยลูกกรู     สักพักนางก็หันไปบอกวู้ดดี้ว่า นั้นแม่ชั้น วู้ดดี้ก็หันไปชี้ที่ด้านหลังว่านั้นพ่อฉัน สักพักหนูนาที่ยืนกระหนุงกระหนิงกับวู้ดดี้ก็พากันมาเล่นในสนามเด็กเล่น วู้ดดี้ถอดหมวกกันน็อกออก อีแม่แอบอุทาน นั้นมันอีเด็กผู้ชายที่หนูนาไปวีนมานี่   
   555 คงเป็นพรหมลิขิตนะ พระเอกกะนางเอก ต้องทะเลาะกันก่อน ค่อยมาดีกันเนอะ 555 สองคนเล่นกันสนุกสนาน วู้ดดี้ ช่วยจับเชือกให้หนูนาได้ปีนเล่นข้างๆ เล่นกันสักพักใหญ่ หนูนานางหิวน้ำ ร้องกลับบ้าน ปล่อยวู้ดดี้เล่นกับพี่ตัวเองไป เรื่องกินเรื่องใหญ่ เรื่องผู้ชายเรื่องเล็ก สวยซะอย่าง อย่าได้แคร์คะ555 
วันนี้อมยิ้มทั้งวันกับจอมทะเล้น ซนซ่าส์  เด็กๆนี่ใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันจริงๆ ที่โกรธกันในอดีต ก็คืออดีต ผ่านไปแล้ว ก็แล้วกัน วันนี้ก็มาสนุกกันต่อได้ ดีจังเลยนะอยากเป็นเด็กอีกจัง

edit @ 12 Aug 2016 02:42:29 by mummyandnatasha

วันนี้ขณะขับรถพายายหนูนา ไปเล่นที่ห้องเด็ก ที่ฟิตเนส แอบคิดเพลินๆ ถึงควาล้มเหลวในอดีตที่ทำให้ชีวิตดีขึ้น เคยผิดหวังกันไหมคะ เคยทำอะไรแล้วไม่สำเร็จอย่างที่หวังไหม ชีวิตช่วงที่แปรเปลี่ยนที่สุดเกิดตอนประมาณ ม.สองคะ ตอนนั้นแอบรัก ผช. คนหนึ่ง มุ้งมิ้งฟุ้งฟิ้ง ฮีทำท่าเหมือนจะเล่นด้วย นั่งมองตา เปิดเทอมยังแวะมาบอกว่า คิดถึง แหม กรูก็นี่เลยคะ ฝันละเมอไปไกล ชอบกรูเหมือนกันสินะ นู้นนี่นั้น ช่วงนั้นอินเลิฟมาก หมากัดยังยิ้มให้หมา ลั่นล้าน่ารัก แต่โดนหักอกคะ เขาประกาศดังเปรี้ยงว่า ไม่ได้ชอบเรา คิดไปเอง หลงตัวเอง แร๊ง! นรกมาก ตกสวรรค์ น้ำตาแตก แย่ขนาดจะคิดสั้นเป็นรายวันเลยทีเดียว ทำมิวสิคนางเอกมาก เดินตากฝนร้องไห้ ทุกครั้งที่ฝนตก ฟ้าร้องไห้กับกรูใช่ไหม ฮือๆ ดีที่มีความรักของคุณนายแม่คอยปกป้องคะ เวลาคิดน้อยๆ อยากติสแตก อยากไปโลกอื่น มองแม่แล้วบอกกับตัวเองว่า แม่จะต้องเสียใจมากๆที่เราจากไป. ก็เปลี่ยนความทุกข์เป็นพลังคะ ตอนนั้นไม่เก่งภาษาอังกฤษเลย ลอกตลอด แต่คนที่ชอบ ฮีเรียนเก่ง ก็เลยจะลบคำสบประมาท ตอนนั้นขอเงินพ่อสามหมื่นไปเรียนภาษาอังกฤษที่สิงค์โปร์ เป็นคอร์สสั้นๆ โทรไปเอง ติดต่อแล้วก็จองเองเลย แม่ตะลึง คือสิบห้าปีนี่ไม่เคยไปนอนที่ไหนไกลจากแม่ นอกจากเข้าค่ายคะ กลับมาก็ขยัน อยากเอาชนะคนที่หาว่าเราโง่ให้ได้ ก็สอบเอเอฟเอส แม่งสอบติดด้วยคะ ตอนไปสอบขนาดครูสอนภาษาอังกฤษแกมาที่หน้าห้อง ยังปลอบว่าอย่าคาดหวังมาก โหยยย ดูผิดกรูจริงๆคะ555 ช่วงนั้นไปเรียนภาษากับครูฝรั่งอย่างบ้าคลั่ง บอกตัวเองว่าสักวันจะเก่งภาษาอังกฤษให้ได่้ แม้ดูห่างไกลมาก จากอีเด็กติด ร ต้องสอบซ่อม ฝันสูงลิบ แต่คนเราต้องมีฝันคะ ไปเม็กซิโกกลับมา ก็เปลี่ยนจากอีเด็กหลังห้องเป็นอีเด็กหน้าห้อง และหน้าเสาธง เชิดหน้าชูตาครูมาก มาสายครูฝ่ายปกครองยังไม่ตีเลยอะคะ แกแค่แซวว่า ยังปรับตัวกับเวลาประเทศไทยไม่ได้สินะ ช่วงนั้นย้าย รร.ม.ปลายใหม่ มีความฝันว่าจะต้องเอ็นติดแน่ๆ. แต่เอ็นไม่ติดคะ เศร้ามากๆ นรกมากๆ รอบที่สอง อายมากเวลาใครถามว่าเรียนที่ไหน เอ็นไม่ติด ชีวิตไม่ได้ล่มสลายนะคะ บางทีมันมีหนทางที่ได้ขีดเขียนไว้ให้บรรจบแบบนั้น แต่กรูยังเศร้าอยู่ดี เสียเซลไปชั่วขณะหนึ่ง. วันที่ไปสมัคร ม.กรุงเทพ วันนั้นคิวยาวมาก รอจนเหงือกบาน หายใจทางคีบ พะงาบๆ ร้อนโครต อาจารย์ฝ่ายวิทยาลัยนานาชาติ หรือแผนอินเตอร์ ก็ป่าวประกาศเรียกลูกค้า. เรียนไม่ยากหรอก ค่าเรียนเท่ากัน แถวไม่มีเลย. ปีนั้นเป็นปีที่สามที่เขาเปิดแผนนี้ ไปก็ไปวะ กรูร้อนแหละ อยากจบอินเตอร์ เรียนสี่ปี ยากชิบหายเลยคะ ฮาๆ. จากห้าสิบกว่าคน. ตอนจบเหลือสิบคน. เราได้เกียรตินิยมอันดับสอง แบบลุ้นจนไส้ติ่งจะแตก ฮาๆ ต้องขอบคุณอีรักครั้งแรก ที่หักอกกรูซะแหลก เลยได้กอบแรงใจฮึดขึ้นสู้ จริงๆว่าจะผอมสวยประชดมันนะ แต่ทำงัยก็ไม่ผอมเพรียว. เรื่องสวยนี่แล้วใหญ่ สมัยนั้นไม่มีสวยเกาหลี แม่งเด็กภูธรมากๆ ผมเสมอติ่งหูเป๊ะ.จมูกบาน ตาตี่ ดำแดดเพราะอยากผอมจึงไปว่ายน้ำ. นอกจากไม่ผอม ยังอ้วนล้ำดำอีก 555 เลยตัดประเด็นสวยกระชากใจมัน เป็นเก่งกระแทกซี่โครงดีกว่า ตอนที่จบมาก็ยังรู้สึกเสียใจที่ไม่ใช่เด็ก ม.ดังๆของรัฐบาล. จนวันนี้ถึงได้รู้สึกดีที่ไม่ได้จบ รร.รัฐบาล ดีที่เรียนอินเตอร์เพราะได้ใช้ภาษาอังกฤษในชีวิตจริง. ทุกวันนี้ก็ยังสอนลูกฝรั่งที่บ้าน ออกเสียงภาษาอังกฤษ ด้วยวิชา phoneticที่เรียนมา และทำตัวเป็นดิกชั่นนารี่ให้สามีฝรั่งด้วยคะ พอมาคิดไปเรื่อย. บางทีก็รู้สึกว่าบางที เวลาที่เราล้มจนจุกและเจ็บ. มันก็ทำให้เราเปลี่ยนตัวเองไปได้ในทางที่ทำให้เรายังแปลกใจ....ยังจำได้ดี วันนึงตอนเย็นๆ พี่ชายเด็ก นักเรียน รร.ฝรั่ง สอนเอบีซี...พอท่องถึงซี พี่กลับไปถามที่ตัวเอ แล้วตัวเองก็ตอบไม่ได้ว่านี่มันอักษรขอมอะไร เป็นภาพที่ติดตาเพราะโดนเขกกะโหลกและโดนล้อจนโต ว่าน้องสาวที่ท่องเอบีซีไม่ได้ เดี๋ยวนี้พูดภาษาอังกฤษสำเนียงไทยปรื้อเชียว. 5555 ชีวิตที่แย่ที่สุดแล้ว....ผ่านไปแล้วก็จะดีขึ้นเอง อาจจะไม่ใช่ว่ามันเจ็บน้อยลง แต่เราแข็งแรงพอที่จะไม่ยอมให้มันทำให้เราเจ็บ วันหนึ่งเราจะขอบใจตัวเองที่คิดยาวๆ ที่ไม่ด่วนดร่ามาลาโลกไป สู้ให้ถึงที่สุดคะ ไฟล์ทติ้ง

edit @ 5 Sep 2014 04:40:17 by mummyengland

มามี้กะนาตาชา ตอน หนูนา เด็กหญิงบุพเฟ่ห์
  เข้าหน้าร้อนกันอย่างเป็นทางการที่อังกฤษ แดดส่องประกาย ฟ้าใส เมฆสวย ลมเย็นๆพอให้ขนลุกเวลาพัดมากระหน่ำหน้า อังกฤษเมืองไม่ขาดฝน ร้อนๆได้ไม่ทันจะได้เพิ่มวิตามินดี แดดยังเผาไม่ทันเกรียม แม่งฝนตกอีกแหละ
   คนที่นี่เลยหื่นกระหายแดดยิ่งนัก แดดมากรูออกนอกบ้าน ใส่สั้นเสมอเอว วันดีคืนดีมีสาวๆใส่ยกทรงเดินมาจ่ายตลาด..เด้งดึ้งๆๆ นี่มันลูกบาสหรืออะไร ยังงัยบอกมา ฮาๆๆ สาวๆ หุ่นเซี้ยใส่ เราก็มอง ทำไหม ไม่ทำ เอะหรือทำ ใหญ่เกินไปนะ กรูว่าทำชัวร์ 5555 เม้าท์มอยหอยกาบกับเพื่อนๆ กันคิกคัก แต่วันดีคืนดีมีมนุษย์ป้าใส่ยกทรงรุ่นผ่านสงครามอิรักมาสามรอบยาน จนอยากช่วยพยุงเดินผ่านมาอย่างไม่อายใคร ก็เล่นเอาเราตกตะลึง ตาจะถลน สวดมนต์จังหวะแร็บ นะโม สังโฆ สังขารหนอๆ กรุณาเดินผ่านกรูไปเร็วๆหนอ กรูตกใจ
   กรูจะเป็นลม ปวดใจหนอๆ 555 ช่วงนี้เลยลั่นล้า ออกเที่ยวเก็บเกี่ยวแดดกับหนูนากันบ่อย และเพราะหนูนานางเกิดอาการ terrible two แบบเฉียบพลันเมื่อเดือนก่อน นางออกตัวแร๊ง จนอีแม่ต้องกลับมาทบทวนกระบวนท่า หาตำรามาปราบเจ้...
   ได้ผลสุดยอด แบบไมอยากจะเชื่อ ตำรา super nanny ป้าแกบอกว่า เวลาที่จู่ๆลูกวีนแหก แบบปกติไม่ใช่เด็กวีนแบบfull time เป็นพวกวีนเข้าวีนออก นานๆทีวีนเหวี่ยง เปรี้ยวไม่ขั้นสุด เราต้องใส่ใจเขามากขึ้นคะ และต้องมีกิจกรรมหรือของเล่นที่เหมาะกีบวัยและท้าทายนิดๆ ไม่ใช่ของเล่นแบบที่เล่นกดๆ สองสามทีแล้วเบื่อ. หรือต่อสองสามครั้งก็ทำได้ มองกล่องของเล่นลูก..ถึงเวลาต้องเปลี่ยนของเล่นอีกแล้วคะ ที่มันเด็กเกินไปสำหรับเขาก็เก็บ
   ตอนนี้จะสามขวบ นางชอบของเล่นเสริมจินตนาการ พวกหม้อข้าวหม้อแกง แต่งตัวตุ๊กตา ต่อจิ๊กซอ มากกว่าพวกจิ้มปุ่มมีเสียงคะ เก็บไปได้ถุงใหญ่ บริจาคไปเรียบร้อย เรื่องของเล่นนี่ไม่ยาก เรื่องใส่ใจลูกนี่สิ ปกติก็ว่าตัวเองใส่ทั้งใจเลยนะ
  แต่ก็นั่งๆนึก ช่วงนี้ชอบยืนเหม่อลอยเล่นเฟสที่ห้องครัวบ่อย ปล่อยหนูนาเล่นของเล่นเอง ดูทีวีเอง บางทีก็เอาแต่ล้างจานเหมือนผีสก็อตไบร์ทเข้าสิง 555 ล้างมันอยู่นั้นแหละ เดี๋ยวก็ตากผ้า ซักผ้า ทำนู้นทำนี่ทั้งวัน นั่งลงเล่นกับลูกน้อยลง
  เอาวะ ไหนๆก็นะ แม่ถือโอกาสนี้ขี้เกียจเลยหล่ะกัน 555 ก็ปล่อยจานไว้ ไปนั่งเล่นกับเขา ดูเขาเล่นบ้าง นั่งดูหนังด้วยกัน ให้ได้กอด ได้ถามแม่บ้าง แม่นั้นอะไรอะ..ทำไมมันเป็นแบบนี้แบบนั้น อีแม่แปลงร่างเป็นวิกีพีเดีย กรูแม่งครอบจักรวาลเลยเว้ย มั่วๆบ้างไรบ้างไปเรื่อยคะ555 บังเอิญว่าอ่านเจอเขาว่าเด็กที่พ่อแม่นั่งดูทีวีด้วย พัฒนาการจะดีกว่าเด็กที่ดูคนเดียว เพราะเขาได้ถาม และรู้สึกอบอุ่นกว่า ประมานว่ามีคนใส่ใจว่างั้น 555
   งานนี้แม่ถนัดนัก นั่งดูทีวี เล่นดินน้ำมัน วาดรูปด้วยกัน โดนลูกบังคับ แม่ต้องใช้สีนี้ แม่ทำนี่ตามหนูนานะ บอกบทตลอด 555 หนึ่งเดือนที่ผ่านมา แม้จะออกไปดูนม เอ่ย ไปชมวิวนอกบ้านบ่อย แต่ก็จะมีเวลานั่งกับเขานานๆ เกินครึ่งชั่วโมงต่อครั้ง และหลายครั้งต่อวันคะ กินข้าวแบ่งกัน คุยกัน กอดกันมากๆ ปรากฏว่า ปรากฏการณ์เหวี่ยงสุดชีพหายคะ นางไม่วิ่งหนีแม่แบบวิ่งไปกรี๊ดไปประหนึ่งถูกอีโรคจิตวิ่งไล่ล่าแล้ว ไม่สะบัดมือเวลาจูงกันเดินแล้ว. นางเลิกเป็นลูกลิงห้อยแขน ไม่ยอมเดินต้องลากขนานพื้นไปขึ้นรถ
   และแม้ว่าจะมีเหวี่ยงเล็กๆน้อยๆบ้าง แบบไม่เอาจะทำเอง ไม่เอาจะเอาอันนี้ ไม่เอาอันนั้นแต่เอะเอาอันนั้นด้วย 555 มีบ้างคะ แต่ไม่จัดหนัก แบบทุกวัน ทุกสี่ถึงหกชั่วโมงแบบยาพารา นางมาแบบจุบจิบ นั้นนิดนี่หน่อย อิแม่ก็รับมือไหวอยู่คะ
  มันเป็นการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ที่ให้ผลในทางบวกมาก จานล้างเมื่อไหร่ก็ได้ ผ้าก็ไปตากพร้อมกัน ช่วยแม่ตาก ช่วยเก็บลากถูกับพื้นบ้าง บางทีแม่งเปื้อนกว่าตอนก่อนซักอีก 555 แต่หน้าลูกนี่โครตภูมิใจที่ช่วยแม่เก็บผ้าตากผ้าได้ โดยมีอีแม่เป็นผู้ยกนางขึ้นไห้สูงเสมอราว กล้ามแม่งจะขึ้น นี่กรูไปตากผ้าหรือไปยกเวทหนักสิบห้าโลวะ แขนลากกันเลยทีเดียว 555
  หนูนานางมีความสุขกับการได้เอาขยะไปทิ้ง ช่วยแด็ดแกะถั่วลั่นเตา แกะไปกินไป พอจะทำกับข้าว แทบไม่เหลือ ทะเลาะกันกระจุ้งกระจิ้งกับพ่อ แย่งกันกินถั่ว เรามีนางเป็นแรงงานเด็กที่บ้าน 55 มีค่าจ้างเป็นไอติมและกอดอุ่น พยายามรวมเขาในกิจกรรมประจำวันคะ รดน้ำต้นไม้และผัก ถือถุงไปจ่ายตลาด เก็บของเล่นเอง กวาดเศษอาหารเอง เกาหลังแม่ 555 อันนี่แม่แถมให้
  นอกจากฝึกให้เขามีวินัย ก็ยังช่วยให้เขาภูมิใจในตัวเอง มีself esteem และแน่นอนคะ. แม่ขี้เกียจลูกจึงต้องขยัน ทำเองสิเว้ยเฮ้ย 555 แม่ก็ถูกยายเลี้ยงมาแบบบุพเฟ่ห์ ต้องทำเอง 555 หนูนานางจึงเป็นเจ้บุพเฟห์นาตาชาผู้ชื่นชอบการทำอะไรด้วยตัวเอง แรงงานเด็กที่บ้าน ลองใช้กันยังคะ 555

edit @ 1 Sep 2014 06:05:42 by mummyengland

edit @ 5 Sep 2014 05:19:50 by mummyengland

  จริงๆ ไม่ได้เขียนในบล็อกมานานเพราะไปเขียนในแฟนเพจ ที่facebook ซะบ่อย แต่มันก็อบออกมาลงที่นี่ไม่ได้ ไอ้จะแค็ปหน้าจอมาลง ก็แฮะๆ ทำไม่เป็นอีก 5555 แต่วันนี้มาเปลี่ยนบรรยากาศกันบ้าง เผื่อยังมีคนส่องที่บล็อกเราบ้าง
   ตอนนี้หนูนาอายุสองขวบเก้าเดือนแล้วนะคะ พูดเยอะ พูดมากและมีรักแรกแล้วนะ ฮิ้วววว ตามไปดูหน้าทะเล้นของเด็กตาโตได้ที่เฟสบุ๊คนะคะ วันนี้มาเม้าท์เรื่องของแม่ดีกว่า นินทาตัวเอง ไม่ต้องพึ่งคนอื่นคะ 555 อัตตาหิ อัตโนนาโถ เขียนถูกไหววะคะเนี้ย ดูแล้วแปลกๆ 555 
   เรื่องของเรื่องคือ มีคนจิกคะ เพราะเวลาหนูนาป่วย เราจะเวอร์วิง กังวลขั้นสุด กลัวสุดชีพ งี่เง่าสวยๆตลอดๆ 555 บอกเลยว่าจริง ที่กลัวเวอร์ แต่มันมีเหตุคะ อาการที่เป็นคือ panic attacks. ภาษาไทยเรียกอะไรไม่รู้ แต่ตัวเองตั้งให้ว่า วิตกจิตหลุด 5555
   เรื่องของเรื่องคือเมื่อสิบสองปีก่อน ตอนยังสาวเอาะ เป็นคนชิลวิวมาก เข้าโรงพยาบาล อะไรไม่เคยกลัว เพราะมีแม่เป็นเหมือนเกาะหุ้มกำบัง จู่ๆพี่ชายสุดที่รักก็มาเสีย ห่างไปเก้าเดือนแม่ก็ชิ่งไปลั่นล้ากับฮีคะ
นรกคะ ที่นี่จิตตกมาก กลัวความตาย กลัวการสูญเสีย 
    คนไม่ผ่านจุดนี้มาจะไม่เข้าใจคะ มันกังวลมาก ว่าใครสักคนจะเป็นอะไรไปอีก ความกังวลเปลี่ยนเป็นความกลัวที่แฝงตัวอย่างเงียบสงบ รอความมืดเข้ามาปกคลุม...ความกลัวจะคืบคลานออกมาประมาณผีเกาหลี คลานผมไม่สระ ยาวรุงรัง เอียงหัวกร็อบแกร็บแบบคนคอเคล็ด แขนแม่งตั้งฉากมาก แม่งต้องเป็นผีเกาหลีที่ผ่านการรำแบบอินโดมาเยอะพอสมควร แม่งพอแม่งโผล่มานะคะ จะกลัวความตายมาก
   กลัวไปเรื่อยๆ จนต้องกำพระนอน เปิดไฟนอน กลัวว่าหลับแล้วจะตาย กลัวจนใจเต้นเร็ว แรง และหายใจไม่ออกเลย กลัวเหมือนว่ากำลังจะตายแล้ว ต้องปลุกพี่สาวพาไป รพ.  ไปมันเกือบสองปีคะ 
สงสารพี่กับพ่อมาก น้องที่ดูเหมือนว่าไหวอยู่ แต่ไม่ไหวเอาไม่อยู่นั้น ร้องไห้ หายใจไม่ออกบ่อยๆ
   ผ่านมาได้เพราะได้มาอยู่ที่นี่  ใช้เวลาหลายปีเลยคะ กว่าจะเลิกหวาดกลัว เวลาแพนิคแอ็กแท็ก หรือจิตแตกแหกกระเจิงเกิด ให้หายใจลึกๆ ทำสมาธิ กำหนดลมหายใจ ว่าเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป คุยกับคนที่สนิท ไปหาหมอคะ ฝรั่งถือเป็นเรื่องที่ต้องดูแลและได้รับคำปรึกษา 
   มันเกิดได้กับทุกคนคะ กับเหตุการณ์ต่างๆ เช่น สอบไม่ผ่านไม่ได้อย่างที่หวัง ก็อาจจะเกิดอาการได้ แต่ที่ฮิตๆคือเสียคนที่เรารักมากๆ คนที่เป็นเหมือนอากาศสำหรับคุณ ขาดแล้วแม่งแทบตายแบบนั้นนะคะ เราไม่ได้เป็นบ้านะคะ เราแค่ได้รับแรงกระแทกทางจิตใจอย่างเต็มเหนี่ยวเท่านั้นเอง รักษาได้ หายได้คะ
   ตัวเองนั้นใช้ธรรมะคะ และความรักของคนรอบข้างมาช่วยคะ พยายามไปที่ใหม่ๆนะคะ ถ้าอยู่ที่เดิมแล้วหดหู่ ไปเช่าห้องใหม่สักพัก การพูดคุยสำคัญมากคะ ไม่ชอบคุยก็เขียนไดอารี่นะคะ ระบายออก ที่สำคัญต้องรู้ว่าเราเป็นอะไร เราเท่านั้นที่จะดึงมันออกไปได้คะ
   ที่นี้อย่างที่เคยเขียนไปว่าตัวเองเคยแท้ง ก่อนที่จะท้องและมีหนูนา ช่วงท้องก็วิตกจริตมาก วิ่งเข้าวิ่งออก รพ.ตลอด อยากเช็คให้แน่ใจว่าลูกยังโอเคอยู่ คนเคยเป็นอีจิตแหกนี่มันเหมือนคนเคยเป็นเริ่มที่ปากนะคะ
มันแม่งยังคงแอบตัวอย่างเงียบๆ รอเราเป๋ๆ แม่งจู่โจ่มแบบไม่ทันตั้งตัว คนเป็นเริ่มแรกๆ แม่งไม่ชินใช่ปะคะ มันเจ็บๆแสบๆ พอเป็นบ่อย ชินแล้ว ก็รู้ว่าเดี๋ยวก็ดีขึ้น
   พอหนูนาออกมา ก็ห่วงลึกๆ กลัวลึกๆ แต่พอนางป่วยเท่านั้นแหละคะ แหกกกกกคะ  555 มันฟุ้งซ่านมาก มันกังวลไปหมด ถ้านู้นนี่นั้น ถ้าเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ถ้าๆๆๆ เยอะแยะไปหมด ลบๆทั้งนั้น และถ้าได้เสิร์ชกูลเกิ็ลแล้วแม่ง ประโยคสุดท้ายบอกว่า โรคนี้เป็นแล้วตายได้ ติดเชื้อนู้นนี่นั้นได้  แต่มีน้อยมากที่เสียชีวิต...
  ไปแล้วคะ อีแม่กระเจิง ประโยคมีน้อยมากข่าขิงอะไรนั้น ไม่เข้าสมองคะ ตอนนี้เลิกเสิร์ชมากแล้วคะ หัวใจจะวายจริงๆคะ ไม่ได้โม้นะคะ 555 มันกลัวมากๆ มันจะกระวนกระวาย ต้องคุยกับใครสักคน ส่วนมากสามีไม่นับคะ 555 แม่งไม่ช่วยให้หายกังวลแล้วยังเสือกถามเพิ่ม ให้กระวนหนักกว่าเดิมอีก 555 ถามนู้นนี่ที่กรูก็ไม่รู้คะ หนักเข้าต้องพึ่งคุณย่า นางเรียนพยาบาลมา ไม่ก็ถามลูกพี่ลูกน้องที่เมืองไทย นางเป็นหมอ แต่เฟสบุ๊คไป เวลาไม่ได้ ไทย อังกฤษไม่ทัน ก็ไปหาหมอคะ 
   ไม่ใช่ว่าเวอร์อะไร แต่แผลในใจยังไม่หายสนิท แม้ว่าตอนนี้จะไม่ตื่นมากลางดึก ใจเต้นแรงและเร็ว และนอนต่อไม่ได้แบบอดีตแล้ว แต่การกลัวการสูญเสียยังอยู่ หนูนาคือดาวดวงน้อยของฉัน เวลาที่ไม่เปล่งแสง อีแม่ก็หวาดหวั่นคะ แต่จะบอกตัวเองให้ใจเย็นๆ ลูกไม่เป็นไรหรอก 
   มองตัวเองในกระจกแล้วคิดว่า กรูนี่เจ๋งเนอะ เป็นมันหมด เบบี้บลูก็เป็น แพนิค แอ็คแท็กก็เอา ชอบของฝรั่งจริงๆคะกรู 555 แต่มันจะผ่านไป แล้วเราจะเข้าใจคนอื่นมากกว่าเดิมคะ สู้ๆนะคะ ถ้ากำลังเป็น 

edit @ 27 Aug 2014 05:53:22 by mummyengland

edit @ 27 Aug 2014 05:53:37 by mummyengland

แวะไปอ่านตอนใหม่ๆที่ เฟสบุ๊ค http://www.facebook.com/mummyandnatashA หรือหาด้วยคำว่า mummyandnatasha มามี้กะนาตาชา (เขียนทั้งไทยและอังกฤษนะคะ) บล็อกนี้เข้าไม่ได้มาสองสามเดือนคะ เลยไปเปิดแฟนเพจที่เฟสบุ๊คแทน แวะไปส่องดูจมูกบานๆจอมซ่าส์หนูนาได้นะคะ ภาพเยอะ ตอนใหม่อีกหลายตอนเลยคะ ตอนนี้หนูนาสองขวบกว่าแล้ว แซ่บซ่าส์กว่าเดิมคะ 5555 รอเจอทุกคนนะคะ

edit @ 4 Apr 2014 17:16:10 by mummyengland

edit @ 4 Apr 2014 17:16:35 by mummyengland

edit @ 4 Apr 2014 17:17:08 by mummyengland

edit @ 29 May 2014 04:37:47 by mummyengland